Το παγωτό είναι από τα πιο δημοφιλή εδέσματα του καλοκαιριού, αλλά αποτελεί ένα επιδόρπιο που είναι συνήθως πλούσιο σε υδατάνθρακες και λίπος. Οι υδατάνθρακες αυξάνουν το μεταγευματικό σάκχαρο και το λίπος καθυστερεί την απορρόφησή του, αυξάνοντας τα επίπεδά του αργότερα απ΄ ό,τι θα περιμέναμε: τα υψηλότερα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα μετά την κατανάλωση ενός παγωτού απαντώνται συνήθως έπειτα από 1,5 ώρα. Ωστόσο, το παγωτό δεν αποτελεί απαγορευμένη τροφή για ένα άτομο με πρόβλημα σακχάρου. Μπορεί να καταναλώνεται προγραμματισμένα, εφόσον ληφθούν κάποια μέτρα, όπως η μέτρηση των επιπέδων του σακχάρου πριν από την κατανάλωσή του (ώστε να ξέρει ο ασθενής αν πρέπει να το φάει ή αν χρειάζεται πρώτα διόρθωση με ινσουλίνη, σε περίπτωση που κάνει θεραπεία με αυτήν) ή να περιορίζονται κατά ισοδύναμο τρόπο οι υδατάνθρακες από ένα κύριο γεύμα ή ένα σνακ της ημέρας. Μπορεί επίσης να καταναλώνεται πριν από τη γυμναστική, που απαιτεί έξτρα γλυκόζη (σάκχαρο) ιδίως αν έχει μεγάλη διάρκεια. Τα παγωτά που περιέχουν υποκατάστατα ζάχαρης ή αποβουτυρωμένο γάλα χωρίς ζάχαρη επηρεάζουν λιγότερο τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα. Προσοχή, όμως, χρειάζεται στην περιεκτικότητα του παγωτού σε λίπος: αν ένα παγωτό είναι τύπου light ή slim ή diet περιέχει μέχρι 13 γραμμάρια λίπους ανά 100 γραμμάρια παγωτού, ενώ τα παγωτά τύπου «0%+0%» δεν περιέχουν λίπος. Η περιεκτικότητα σε λίπος αναγράφεται συνήθως στις συσκευασίες. Το καλύτερο θα ήταν να επιλέξει κανείς παγωτά με 0% ζάχαρη και 0% λίπος. Εάν προτιμά κάποιος ένα κοινό παγωτό, καλό είναι να προτιμήσει μικρή συσκευασία ή μόνο μία μπάλα. Θα πρέπει να τονισθεί ότι το παγωτό, όπως και όλα τα γλυκά, δεν θα πρέπει να καταναλώνεται καθημερινά, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος της αύξησης του σωματικού βάρους.
ΧΑΡΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΠΟΥΛΟΣ
Κλινικός διαιτολόγος-βιολόγος,
Προϊστάμενος του Διαιτολογικού Τμήματος στο «Λαϊκό» Νοσοκομείο
