Το διαρκώς εντεινόμενο φαινόμενο της εγκατάστασης καμερών παρακολούθησης εκ μέρους του κράτους εγκυμονεί εξαιρετικά σοβαρούς κινδύνους για τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών, ιδιαίτερα εφόσον το όλο ζήτημα εξεταστεί με το βλέμμα στο μέλλον.
Εκεί ελλοχεύουν οι μεγάλοι κίνδυνοι που προέρχονται από την πιθανή επέκταση των μέτρων και ιδίως από την επίδρασή τους στη σκέψη και τη συμπεριφορά των πολιτών. Πράγματι, δεν είναι ασφαλώς απίθανο η τοποθέτηση καμερών σε κεντρικούς δημόσιους χώρους να επεκταθεί στις γειτονιές, στους εργασιακούς χώρους και ενδεχομένως -στο απώτατο έστω μέλλον- στα ίδια τα σπίτια μας. Ετσι όμως το ύψιστο ατομικό δικαίωμα του απαραβίαστου του ιδιωτικού βίου ουσιαστικά καταλύεται, ο βασικός πυρήνας της ανθρώπινης ελευθερίας τραυματίζεται καίρια και οδηγούμαστε ευθέως στην κοινωνία του «μεγάλου αδελφού».
Συγχρόνως, ορατοί είναι και οι μελλοντικοί κίνδυνοι για την ελευθερία της συμπεριφοράς και της σκέψης των πολιτών. Πόσο αλήθεια ελεύθερος θα αισθάνεται ένας πολίτης που θα παρακολουθείται διαρκώς από ένα «μεγάλο αόρατο μάτι»; Πόσο ελεύθερα θα συμπεριφέρεται και κατά συνέπεια πόσο ελεύθερα θα σκέπτεται;
Ωστόσο, οι προαναφερθέντες κίνδυνοι από τη μελλοντική μετεξέλιξη του φαινομένου δεν μπορούν να αποκλείσουν αφοριστικά και άνευ άλλου τη λειτουργία των καμερών στις περιπτώσεις που αυτή επιβάλλεται για την αντιμετώπιση καταστάσεων που απειλούν συγκεκριμένα και άμεσα τη δημόσια ασφάλεια. Και στις περιπτώσεις όμως αυτές το μέτρο θα πρέπει να εφαρμόζεται όλως εξαιρετικά, για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων καταστάσεων, για ορισμένο χρονικό διάστημα και πάντοτε υπό τις εγγυήσεις των αρμόδιων δικαστικών αρχών.
Του ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΜΠΑΓΙΑ
Πρόεδρος της Ενωσης Εισαγγελέων Ελλάδος
