Ο 25χρονος Π. Κ.ειναι ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Έχει όμως μια ιδιαιτερότητα: Ειναι άνεργος, η μητέρα του ειναι και η ιδια άτομο με ειδικές ανάγκες και ο πατερας του παίρνει αναπηρική σύνταξη.
Το κράτος πρόνοιας λοιπόν- που όπως διατείνεται η
κυβέρνηση 'λειτουργεί' σήμερα στη χώρα μας με το περίφημο υπουργείο Υγείας
και Κοιν. Αλληλεγγύης και το υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής
Προστασίας -έχει οδηγήσει στην απελπισία όχι μονο το νεαρό ΑΜΕΑ αλλά και όλη
την οικογένεια του.
Για τον απλούστατο λόγο οτι δεν διαθέτουν το απαραίτητο
'μέσον' για να κερδίσουν το αυτονόητο: Μια θέση στην κοινωνία, στο
συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της εργασίας και της ισότητας. Δεν εχουν
'δόντι'' να πάνε στο γραφείο του βουλευτή ή του υπουργού για να ζητήσουν μια
δουλειά για το παιδί τους.
Δεν εχουν τη δυνατότητα να πλησιάσουν την ηγεσία
του ΟΑΕΔ που εχει μετατρέψει τον Οργανισμό σε φυτώριο ''γαλάζιων''
ρουσφετιών.Δεν εχουν τροπο ούτε καν να πλησιάσουν τα τηλεοπτικά κανάλια για
να διαμαρτυρηθούν.
Βλέπουν τους πολιτικούς με τις μεγαλόστομες διακηρύξεις
και τα μεγαλόπνοα προγράμματα και νομίζουν οτι ζουν σε μια άλλη χώρα, σε ένα
άλλο κόσμο.
Φυσικά ειναι γνωστό σε ολους πως το κράτος' τιμωρεί' τα ΑΜΕΑ. Ειναι γνωστό
οτι χιλιάδες νέοι και νέες 'καρφωμένοι' σε αναπηρικά καροτσάκια ή
εγκλωβισμένοι σε ένα δωμάτιο σταμάτησαν ακόμη και να ονειρεύονται.
Κουρασμένοι, απηυδισμένοι απο την κοινωνία των κολλητών, απο τα λαμόγια και
τους δήθεν, απο την περισσή υποκρισία των πολιτικών. Ειναι οι κραυγές
απόγνωσης που υψώνονται αλλά σε ωτα μη ακουοντων.
Ειναι η κοινωνία των
ριαλιτι και των σίριαλ που ισοπέδωσαν κάθε έννοια συλλογικότητας και
αλληλεγγύης. Η κοινωνία των κοινωνικών και εισοδηματικών ανισοτήτων, του
ωχαδελφισμού και του υπερκαταναλωτισμού.
Kαι μέσα σε αυτή τη σήψη
συνειδήσεων,. στην κρίση θεσμών και ιδεών, στα καθημερινά μας προβλήματα με
την σκληρή λιτότητα, την ακρίβεια, τα δάνεια των τραπεζών, την εργασιακή
ανασφάλεια η κυβέρνηση απούσα προχωρεί στις κατεδαφίσεις που ονόμασε
'μεταρρυθμίσεις'.
Και ασφαλώς δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί ούτε με τα ΑΜΕΑ
ούτε με τον 20χρονο που έπαψε πλέον ακόμη και να ονειρεύεται. Γιατί σε΄αυτη
την κοινωνία τα όνειρα κοστίζουν ακριβά!
