Λίγο πριν κλείσει τα 60 του χρόνια, ο πάλαι πότε εκκεντρικός Ισπανός, που σήμερα συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σπουδαιότερους δημιουργούς του κινηματογράφου, επιστρέφει με καινούρια ταινία και μιλάει για όλα αυτά που τον κάνουν να αγαπά παθιασμένα το σινεμά.
Πως νιώθετε τώρα που πλησιάζετε τα 60 σας χρόνια;
Νιώθω σαν ένας άνθρωπος που βιάζεται. Δεν νιώθω καθόλου άνετα με τα χρόνια που μεσολαβούν ανάμεσα στην κάθε ταινία. Θέλω να κάνω περισσότερες ταινίες. Τώρα. Εχω ήδη τα επόμενα τέσσερα σενάρια στο μυαλό μου. Το ένα είναι έτοιμο, το άλλο βρίσκεται στη μέση και τα δύο τελευταία στη διαδικασία του γραψίματος. Νιώθω πως πρέπει να βιαστώ πολύ περισσότερο από τότε που ήμουν είκοσι ή τριάντα ετών. Βλέπετε, ο χρόνος περνάει γρήγορα...
Μπορείτε να φανταστείτε τον εαυτό σας στα 70 να γυρίζετε ακόμα ταινίες;
Σε εκείνη τη φάση της ζωής μου θα σκηνοθετώ ακόμα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Το μόνο που φοβάμαι είναι ότι δεν θα έχω τις αντοχές να το κάνω για πάντα. Θα ήθελα πάρα πολύ να δω πώς τα καταφέρνουν ο Κλιντ Ιστγουντ και ο Γούντι Αλεν. Βρίσκονται και οι δύο γύρω στα εβδομήντα τους χρόνια και σκηνοθετούν συνέχεια. Φαντάζομαι βοηθάει ότι δουλεύουν με συγκεκριμένη ομάδα κάθε φορά. Εγώ δεν έχω ακριβώς αυτήν την πολυτέλεια.
Νιώθετε νοσταλγία για τα χρόνια, στη δεκαετία του ‘80, όπου ήσασταν πιο νέος και ξεκινούσατε με ενθουσιασμό αυτό που εξελίχθηκε σε μια σπουδαία καριέρα;
Οχι. Δεν θέλω να είμαι ρετρολάγνος. Δεν βλέπω συχνά τις παλιές μου ταινίες. Τώρα ζω στο παρόν και αυτό που οφείλω να κάνω είναι να βρίσκω λύσεις για τα προβλήματα της καθημερινότητας. Αλλωστε όταν ολοκληρώνω μια ταινία, τη βλέπω τόσες φορές κατά τη διάρκεια του τελικού μοντάζ που παύω να νιώθω το ίδιο για αυτήν όπως στο ξεκίνημά της. Μετά το τέλος κάθε ταινίας οι αντιδράσεις μου είναι τελείως διαφορετικές.
Το σινεμά σας, όμως, μοιάζει εκτός εποχής, εκτός μόδας. Είναι κάτι που γίνεται συνειδητά;
Νιώθω πως το σινεμά τού σήμερα μοιάζει περισσότερο με video game. Γι’ αυτό οι ταινίες που κάνω είναι πολιτικές. Αντιδρούν στη μόδα της εποχής. Είναι ένα σινεμά που δεν αντανακλά τη ζωή, αλλά το ίδιο το σινεμά. Νιώθω πως οι περισσότερες ταινίες που γίνονται σήμερα απευθύνονται μόνο στους νέους και όταν λέω νέους, εννοώ παιδιά από 10 ώς 15 ετών. Ή τουλάχιστον σε όσους διαθέτουν νοημοσύνη δεκαπεντάχρονου.
Φυσικά, υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως ταινίες από τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Μ. Βρετανία και κάποιες ταινίες του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά. Αλλά σε γενικές γραμμές, η ποιότητα των ταινιών τις τελευταίες δεκαετίες είναι πολύ χαμηλή. Μοιάζουν όλα ίδια. Δεν μπορώ να βρω διαφορές ανάμεσα στους «Αγγελους του Τσάρλι», τον «Spider-Man» και τους «Αντρες με τα μαύρα». Μπορείτε εσείς;
Ισχύει η φήμη ότι είστε πολύ απαιτητικός ως σκηνοθέτης;
Υπάρχουν κάποιοι που μου το καταλογίζουν αυτό, αλλά νιώθω πως είναι η δική τους πλευρά της ιστορίας. Οσοι υπήρξαν ικανοποιημένοι από τη συνεργασία μας έχουν καλή άποψη για μένα. Οσοι είναι δυσαρεστημένοι διαδίδουν ότι είμαι πολύ απαιτητικός. Δεν το αρνήθηκα ποτέ, αλλά δεν είμαι ο τύπος του σκηνοθέτη που ουρλιάζει στο σετ. Προστατεύω τους ηθοποιούς μου αλλά ταυτόχρονα ζητάω πολλά από αυτούς. Απαιτώ μικρά θαύματα σε καθημερινή βάση. Ζητάω πολλά από τους συνεργάτες μου. Ειδικά από όσους επιμελούνται τα ντεκόρ των ταινιών μου, γιατί στο τέλος αναγκάζομαι να τα κάνω μόνος μου. Ναι, είμαι εμμονοληπτικός, αλλά έτσι είμαι... Το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν βρήκα κανέναν που να κάνει τα πράγματα ακριβώς όπως τα είχα στο μυαλό μου.
Μπορεί η Κάρμεν Μάουρα να ήταν η μούσα σας στο ξεκίνημα, όταν προσπαθούσατε να επιβάλετε το όνομά σας παγκοσμίως, αλλά σήμερα η Πενέλοπε Κρουζ είναι με διαφορά η αγαπημένη σας πρωταγωνίστρια. Οι «Σπασμένες αγκαλιές» είναι η δεύτερη ταινία μετά το «Γύρνα πίσω», όπου η Κρουζ είναι πρωταγωνίστρια.
Αυτός είναι ο πιο δύσκολος ρόλος που έχει ερμηνεύσει σε ολόκληρη την καριέρα της. Πρέπει να υποδυθεί πολλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες. Γνωρίζει καλά ότι μοιάζει στην Οντρεϊ Χέπμπορν, αλλά μπορεί να γίνει μέσα σε μια στιγμή η μετενσάρκωση της Σοφία Λόρεν από τη δεκαετία του ‘50.
Το απέδειξε στο «Γύρνα πίσω». Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία όπου φοράει μια πλατινέ περούκα. Μου θύμισε τόσο πολύ τη μοναξιά της Μέριλιν Μονρόε. Ηταν κουρασμένη εκείνη την ημέρα, αλλά χαμογελούσε. Το βλέμμα της, όμως, ήταν θλιμμένο. Νιώθω πως είναι το τέλειο υλικό που μου δίνει την ευκαιρία να την πλάσω σε οποιονδήποτε τύπο γυναίκας φανταστώ.
Και αυτό είναι μια ευκαιρία που δεν της έδωσε ποτέ το Χόλιγουντ.
Το Χόλιγουντ δεν ρισκάρει με τους ηθοποιούς του. Και δεν υπήρξε ποτέ γενναιόδωρο με τους γυναικείους ρόλους. Διαθέτω το πλεονέκτημα να ξέρω την Πενέλοπε πολύ καλά πρωτίστως ως φίλη. Και αυτή με εμπιστεύεται τυφλά. Οπότε μπορώ να ρισκάρω και να βγάλω από μέσα της τις αφανείς γυναίκες που κανείς δεν τόλμησε να δει σε αυτήν.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Αληθεύει προφανώς, όπως μας είπατε παραπάνω, ότι είστε εργασιομανής.
Οταν δεν δουλεύω, γράφω το επόμενο σενάριο. Γράφω πάντα. Δεν βγαίνω πια πολύ έξω. Μου λείπει η εποχή που γυρνούσα στις ντίσκο και τα μπαρ και η αλήθεια είναι ότι δεν έχω βρει κάτι ως αντικατάστατο της νυχτερινής εξόδου. Ακόμα νιώθω την ανάγκη να βγω έξω, να ακούσω μουσική, να μιλήσω με αγνώστους, αλλά όλα αυτά τα μέρη μού φαίνονται πια πολύ κουραστικά. Μάλλον επειδή μεγάλωσα.
(ΕΘΝΟΣ)
