Οι μικρές επιχειρήσεις προσφέρουν μεγάλη ποικιλία προϊόντων, όπως ζυμαρικά ζυμωμένα με λαχανικά, κρασί ή μελάνι σουπιάς και σε ό,τι σχήμα θέλει ο πελάτης!
Η κ. Χριστίνα Παντελεημονίτη περιγράφει την αιτία που η επιχείρησή της «Μυλέλια», η οποία ειδικεύεται στα ζυμαρικά, γνωρίζει ιδιαίτερη επιτυχία. Η μόδα του ιταλικής προέλευσης προϊόντος είναι πολύ διαδεδομένη τα τελευταία χρόνια, αφού όλο και περισσότερες εταιρείες ζυμαρικών- και δη μικρής παραγωγής- εμφανίζονται στην αγορά και κερδίζουν σημαντικό μερίδιο των πωλήσεων, αν και βέβαια οι «μεγάλοι» εξακολουθούν να κυριαρχούν. Μόδα όμως γίνεται και η σπιτική παραγωγή ζυμαρικών, ενώ μικρές επιχειρήσεις, όπως η ΙlisΡasta στη Ζαχάρω, φτιάχνουν τα ζυμαρικά με τα υλικά των πελατών τους παρουσία του πελάτη.
Και εξαγωγές! «Η εταιρεία άρχισε να λειτουργεί το 1992, όταν πήραμε νερόμυλο 300 ετών στη Μυτιλήνη τον οποίο αναπαλαιώσαμε. Άρχισε να λειτουργεί ξανά με την πολύτιμη βοήθεια των ηλικιωμένων της περιοχής, αλλά και με προσωπική εργασία. Κάπως έτσι ξανακύλησε το νερό... στο αυλάκι και οι μυλόπετρες άρχισαν να ξανααλέθουν στάρι για να κάνουν αλεύρι», λέει η κ. Παντελεημονίτη. Όμως το αλεύρι ήταν πολύ. Έτσι λοιπόν, σκέφτηκε να φτιάξει χειροποίητα ζυμαρικά και να τα πουλάει στον νερόμυλο, ο οποίος στο μεταξύ είχε γίνει αξιοθέατο της περιοχής. Άρχισε να μεταφέρει το αλεύρι στην Αθήνα, όπου δημιούργησε ένα μικρό εργαστήριο στον κήπο του σπιτιού της. Στη συνέχεια, η ζήτηση για τα χειροποίητα ζυμαρικά οδήγησε στη δημιουργία ενός εργαστηρίου 200 τ.μ. στον Αγ. Στέφανο. Σήμερα η εταιρεία «Τα Μυλέλια» παράγει 400 διαφορετικά χειροποίητα προϊόντα με ετήσιο τζίρο 1,5 εκατ. ευρώ, εξάγει το 65% της παραγωγής της κι έχει αποσπάσει μέχρι σήμερα οκτώ διεθνή βραβεία. Όπως τονίζει η κ. Παντελεημονίτη, «η οικονομική κρίση δεν επηρέασε την εταιρεία μας, αφού τα ζυμαρικά είναι μια οικονομική τροφή και πολύ εύκολη στο μαγείρεμα, αν σκεφτεί κανείς ότι σε λιγότερο από 15 λεπτά μπορεί μια νοικοκυρά να ετοιμάσει το τραπέζι για την οικογένειά της». Τα ζυμαρικά της εταιρείας της, η κ. Παντελεημονίτη επιμένει να τα δίνει σε μικρά μαγαζιά και όχι σε μεγάλα σούπερ μάρκετ, αφού όπως τονίζει «είμαστε κι εμείς μικρή εταιρεία, οπότε θέλουμε να στηρίζουμε τα μικρά μαγαζιά». Τα «Μυλέλια» έχουν αρχίσει πια να τοποθετούνται και στα ράφια καταστημάτων άλλων χωρών της Ευρώπης, καθώς όπως λέει η κ. Χριστίνα Παντελεημονίτη «εξάγουμε τα προϊόντα μας στην Γαλλία, την Αγγλία, τη Γερμανία, την Κύπρο». Το σημαντικό που προσφέρουν οι μικρές επιχειρήσεις ζυμαρικών πάντως είναι η πολύ μεγάλη ποικιλία των προϊόντων τους: ζυμαρικά ζυμωμένα με λαχανικά σε διάφορα χρώματα: κόκκινα από την ντομάτα ή το παντζάρι, πράσινα από το σπανάκι ή τον βασιλικό, με κόκκινο κρασί ή μαύρα από το μελάνι της σου πιάς, με αυγά ή και χωρίς και σε ό,τι σχήμα μπορεί να φανταστεί ο παραγωγός.
Φθηνά και θρεπτικά. Η τάση που επικρατεί τελευταία και θέλει τα ζυμαρικά να κατακτούν όλο και περισσότερο χώρο στο ελληνικό
τραπέζι φαίνεται ότι έχει ενισχυθεί από την οικονομική κρίση, αφού όπως τονίζει ο γιατρός, κλινικός διαιτολόγος-διατροφολόγος κ. Μιχάλης Χουρδάκης:«Μια οικογένεια μπορεί να φάει καλά με δύο ευρώ, καθώς ένα κιλό μακαρόνια είναι αρκετά για πολλά άτομα. Το μικρό κόστος σε σχέση με την ποσότητα που μπορεί να παραχθεί από το συγκεκριμένο προϊόν παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο». Δεν είναι όμως μόνο ο οικονομικός λόγος που η συγκεκριμένη τροφή πρωταγωνιστεί στο τραπέζι της ελληνικής οικογένειας: «Τα ζυμαρικά δίνουν λύση στην εργαζόμενη Ελληνίδα νοικοκυρά, η οποία μπορεί μέσα σε ελάχιστο χρόνο να φτιάξει φαγητό, με πάρα πολλές παραλλαγές, το οποίο λατρεύουν τα παιδιά. Είναι και αυτό ένας πολύ σημαντικός λόγος, αφού και νόστιμα είναι και θρεπτικά». Ο μύθος που θέλει τα ζυμαρικά να είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικά για τον οργανισμό με θερμίδες δεν ισχύει. «100 γραμμάρια βρασμένα ζυμαρικά έχουν λιγότερες από 200 θερμίδες, ενώ η ίδια ποσότητα δημητριακών έχει 360 θερμίδες», εξηγεί ο κ. ΧουρδάκηςΠαράδοση ενός αιώνα!
Στην παραγωγή παραδοσιακών ζυμαρικών ειδικεύεται και η επιχείρηση του κ. Θοδωρή Γιανναρά, Ιlispasta, η οποία έχει ιστορία 100 ετών. Η Ιlispasta έχει ειδικευτεί πια στα παραδοσιακά ζυμαρικά, όμως οι πρώτες παραγωγές τής οικογένειας ήταν τα άλευρα, όπως εξηγεί ο κ. Θοδωρής Γιανναράς: «Ο παππούς μου είχε έναν νερόμυλο στην Αμαλιάδα. Ο πατέρας μου τον έκανε κυλινδρόμυλο. Το 1996 εγώ άνοιξα το πρώτο εργαστήριο παραγωγής ζυμαρικών και έναν χρόνο μετά το μετέφερα στην περιοχή της Ζαχάρως». Αν και μετά τις φωτιές του 2007 η περιοχή πιέστηκε οικονομικά, η εταιρεία του κ. Γιανναρά άντεξε, αφού η παραγωγή δεν υπέστη σημαντική μείωση. Όπως λέει ο ίδιος, «το πιο σωστό που αντανακλά πλήρως την εικόνα της επιχείρησης είναι ότι δεν είχαμε κάποια αύξηση. Ο κόσμος αναζητά πια τα παραδοσιακά προϊόντα και αν βγούμε και από την οικονομική κρίση, πιστεύω ότι θα έχουμε και αύξηση». Η παραγωγή είναι περίπου 200 κιλά ανά ώρα στο εργαστήριο της Ιlispasta. «Εκτός από τα δικά μας προϊόντα μπορεί κάποιος να φέρει τα δικά του υλικά και να φτιάξουμε ζυμαρικά με γεύσεις της αρεσκείας του». Ο κ. Γιανναράς εξηγεί ότι προτιμά τα προϊόντα του να τα δίνει σε μικρά μαγαζιά και όχι στα μεγάλα σούπερ μάρκετ, γιατί όπως λέει θέλει να στηρίζει τις μικρές επιχειρήσεις.Φαγητό 6.000 ετών!
O Μάρκο Πόλο θεωρείται ότι έφερε τα ζυμαρικά στην Ιταλία το 1292, αν και οι Ιταλοί αρνούνται αυτήν την εκδοχή και αποδίδουν την προέλευση των ζυμαρικών στους Ρωμαίους.
Ιστορικά στοιχεία αποδεικνύουν πως τα ζυμαρικά καταναλώνονταν από τους Αιγυπτίους και πως ήταν πολύ δημοφιλής τροφή στην Κίνα πριν από περίπου 6.000
χρόνια. Διαφορετικές πηγές αποδίδουν την προέλευση των ζυμαρικών σε διαφορετικούς λαούς, όπως οι Κινέζοι, οι Ετρούσκοι, οι Ρωμαίοι και οι Άραβες.[ΠΗΓΗ]
