Η εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας, αν και πολλά υποσχόμενη, απαιτεί προσοχή, καθώς τα τεράστια μεγέθη των τουρμπινών δημιουργούν θέματα κόστους και μεταφοράς.
Σε μια περίοδο που όλος ο κόσμος αναζητά τρόπους εκμετάλλευσης εναλλακτικών πηγών ενέργειας, είναι αναμενόμενο τρόποι παραγωγής ενέργειας όπως μέσω της εκμετάλλευσης της δύναμης του ανέμου (αιολικής ενέργειας) να έχουν την τιμητική τους. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα πράγματα ίσως να είναι πιο περίπλοκα από ότι φαίνονται εξαρχής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ. Καθώς οι απαιτήσεις για «πράσινη» ενέργεια αυξάνονται, πόλεις και κωμοπόλεις σε ολόκληρη τη χώρα δέχονται την επίσκεψη αυτοκινητοπομπών που μεταφέρουν τα (γιγαντιαίων μεγεθών) κομμάτια αποσυναρμολογημένων πύργων με τουρμπίνες παραγωγής ενέργειας, των οποίων το ύψος κάποιες φορές ξεπερνά τα 80 μέτρα. Πολύ συχνά, τα κομμάτια αυτά πρέπει να μεταφέρονται εκατοντάδες χιλιόμετρα, από τα λιμάνια όπου παραλαμβάνονται ή τα εργοστάσια όπου κατασκευάζονται στους προορισμούς τους, όπου και οι πύργοι και οι τουρμπίνες τους συναρμολογούνται. Εκτό΄ς του κινδύνου ατυχημάτων, τίθεται και θέμα καταστροφών στα οδικά δίκτυα, λόγω του τεραστίου βάρους των φορτίων.
Στο Μπέλφαστ του Μέην (ΗΠΑ), οι αρχές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μειώσουν τα προβλήματα που προκλήθηκαν από τη διάβαση των αυτοκινητοπομπών στο ελάχιστο, ωστόσο κάποια αναστάτωση είναι αναπόφευκτη, καθώς σχεδόν 200 φορτηγά αναμένεται να περάσουν από την πόλη μέχρι το τέλος του έτους, καθώς κατευθύνονται προς το δυτικό Μέην, μεταφέροντας τμήματα τα οποία έφτασαν στις ΗΠΑ από τη Δανία και το Βιετνάμ. Παρά τον προσεκτικό σχεδιασμό, είναι πολλά τα προβλήματα που μπορούν να προκύψουν. Στο Αϊντάχο και το Τέξας, φορτηγά φορτωμένα με τμήματα τουρμπινών χτύπησαν σε ανισόπεδες διαβάσεις, προκαλώντας ζημιές που κόστισαν χιλιάδες δολάρια. Στη Μινεσότα, καταστροφικό ατύχημα αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή, όταν ένα φορτηγό κόλλησε σε σιδηροδρομική διάβαση.
Το κόστος μεταφοράς/ λογιστικής υποστήριξης ανά τουρμπίνα ανέρχεται στα 100.000-150.000 δολάρια, σύμφωνα με το Τζων Ντάνλοπ, μηχανικό της Αμερικανικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας. Κατά το Βόλφγκανγκ Μόιχοφ, επικεφαλής προγράμματος για την TransCanada, η οποία αναπτύσσει τις εγκαταστάσεις του Μέην, το κόστος ίσως να είναι ακόμη μεγαλύτερο.
Στο Μπέλφαστ πάντως, κάποιοι κάτοικοι αντέδρασαν άσχημα όσον αφορά το πέρασμα των αυτοκινητοπομπών- ειδικά μέσα στο καλοκαίρι: «Φοβόμασταν ότι η πολιτεία θα τοποθετούσε πινακίδες οι οποίες θα συμβούλευαν τους οδηγούς να αποφεύγουν το Μπέλφαστ λόγω των καθυστερήσεων που προκαλούνται από τη διάβαση των φορτηγών» είπε ο Τζέρι Σάβιτζ, ιδιοκτήτης εστιατορίου, ο οποίος όμως πρόσθεσε ότι οι κάτοικοι στην πλειοψηφία τους τάσσονται υπέρ των τουρμπινών, λόγω του «καθαρού» της ενέργειας που παράγουν.
Εξαιτίας των μεγάλων εξόδων, στις ΗΠΑ κερδίζει συνεχώς έδαφος η άποψη περί κατασκευής των πύργων και των τουρμπινών σε αμερικανικό έδαφος αντί της αγοράς τους από την Ευρώπη. Σύμφωνα με δεδομένα της Αμερικανικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας, 24 πολιτείες έχουν προχωρήσει σε δημιουργία/ επέκταση εγκαταστάσεων κατασκευής. Ωστόσο, ακόμα και αν όλος ο εξοπλισμός κατασκευαζόταν στις ΗΠΑ, το πρόβλημα της μεταφοράς θα εξακολουθούσε να υφίσταται: όσο μεγαλύτερες είναι οι ενεργειακές απαιτήσεις μιας περιοχής, τόσο πιο μεγάλες πρέπει να είναι οι γεννήτριες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν περιορισμοί στο τι μπορεί να μεταφερθεί και με ποιον τρόπο. Μία πρόταση η οποία μελετάται είναι αυτή της χρήσης του σιδηροδρομικού δικτύου αντί του οδικού, που εκτιμάται πως θα μειώσει το κόστος κατά 50% - ωστόσο, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, θεωρείται πως η μεταφορά των κομματιών θα απαιτεί πολλή προσοχή, για να αποφευχθούν σοβαρά ατυχήματα ή καταστροφές στους σιδηροδρόμους.
