Ο καρκίνος του δέρματος μπορεί να είναι κληρονομικός. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουν δύο νέες μελέτες. Όπως αναφέρεται στις μελέτες, εάν κάποιος έχει ένα μονοζυγωτικό δίδυμο με μελάνωμα διατρέχει πολύ πιο αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξει και αυτός μελάνωμα απ' ό,τι εάν έχει ένα διζυγωτικό δίδυμο με τον τύπο αυτό καρκίνου, ενώ η ύπαρξη αδελφού ή γονέα με κάποιον άλλο από διάφορους τύπους καρκίνου του δέρματος εκτός του μελανώματος επίσης αυξάνει τον κίνδυνο ενός ατόμου για καρκίνο του δέρματος.
Αν και αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι το μελάνωμα και άλλοι τύποι καρκίνου του δέρματος εμφανίζονται σε περισσότερα από ένα άτομα στις οικογένειες, πολλές φορές να είναι δύσκολο να βρεθεί εάν αυτό οφείλεται στην επίδραση γονιδίων ή στην επίδραση του περιβάλλοντος. Ο Dr. Sri N. Shekar από το Πανεπιστήμιο του Queensland, στο Brisbane της Αυστραλίας, και οι συνεργάτες του αποφάσισαν να διερευνήσουν το ζήτημα αυτό, πραγματοποιώντας μια μελέτη σε ζεύγη διδύμων εκ των οποίων τουλάχιστον το ένα μέλος είχε λάβει διάγνωση μελανώματος.
Εξετάζοντας χιλιάδες περιστατικά μελανώματος, οι ερευνητές εντόπισαν 125 ζεύγη διδύμων και διαπίστωσαν ότι μελάνωμα και στα δύο μέλη των διδύμων είχε διαγνωσθεί σε 4 από τα 27 ζεύγη μονοζυγωτικών διδύμων και σε 3 από τα 98 ζεύγη διζυγωτικών διδύμων. Βάσει αυτών των αριθμών, η ύπαρξη ενός μονοζυγωτικού διδύμου με μελάνωμα αυξάνει τον κίνδυνο ενός ατόμου να αναπτύξει τη νόσο σχεδόν κατά δέκα φορές, ενώ ο κίνδυνος μελανώματος ενός διζυγωτικού διδύμου όταν ο δίδυμός του είχε μελάνωμα ήταν αυξημένος σχεδόν κατά δύο φορές.
Αυτό δείχνει, αναφέρουν οι ερευνητές, ότι ένα μέρος του αυξημένου κινδύνου μελανώματος μπορεί να αποδοθεί σε γονίδια, τα οποία σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της μελέτης ευθύνονται για περίπου το ήμισυ των διαφορών μεταξύ δύο ατόμων όσον αφορά στον κίνδυνο μελανώματος.
Στη δεύτερη μελέτη, οι ερευνητές προκειμένου να εκτιμήσουν τον κίνδυνο για αρκετούς τύπους δερματικού καρκίνου στα αδέλφια και τα παιδιά ατόμων με διάγνωση των νόσων αυτών.
Τα ευρήματά τους έδειξαν ότι τα άτομα που είχαν έναν αδελφό ή γονέα με διάγνωση ορισμένων τύπων καρκίνου του δέρματος είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν και αυτοί κάποιον τύπο καρκίνου του δέρματος -όχι απαραίτητα μόνο τους τύπους που είχαν οι συγγενείς τους. Όταν οι όγκοι των ασθενών βρίσκονταν σε σημεία του σώματος που εκτίθενται περισσότερο στον ήλιο (για παράδειγμα στο πρόσωπο, σε σύγκριση με τον κορμό), ο κίνδυνος ήταν ακόμη μεγαλύτερος.
Με βάση τα ευρήματα αυτά, συμπεραίνουν οι συγγραφείς της μελέτης, το οικογενειακό ιστορικό ενός ατόμου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εκτιμηθεί ο κίνδυνος που διατρέχει το άτομο αυτό για καρκίνο του δέρματος, ενώ οι γενετικές μελέτες θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στον εντοπισμό δυνητικών στόχων για την αντιμετώπιση ή την πρόληψη της νόσου.
