Στο άκουσμα της λέξης «ανεργία», πριν από μερικά χρόνια, δε θα αντιδρούσαν καν. Σήμερα, όμως, είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από τους αριθμούς των απολύσεων
«Βετεράνοι» στην ανεργία ή απολυμένοι λίγων μόλις ημερών, συνολικά 49.150 κάτοικοι του πολεοδομικού συγκροτήματος εξακολουθούν να αγωνίζονται ελπίζοντας πως θα ξεπεράσουν μία κατάσταση που χρόνια πριν δεν πίστευαν ότι θα τους αφορούσε.
«Ελεγα: Εμένα θα απολύσουν;»
«Δεν το περίμενα ποτέ. Ελεγα: Εμένα θα απολύσουν; Είμαι το καλύτερο ''χέρι'' στο εργοστάσιο». Κι όμως, πριν από περίπου ένα μήνα, ο 43χρονος Αθανάσιος Βασιλείου, ο καλύτερος λουστράς, όπως λέει, στη βιομηχανία επίπλου όπου δούλευε, έλαβε το χαρτί τις απόλυσής του. «Στις 4 Σεπτεμβρίου, χωρίς καμία ειδοποίηση, με απέλυσαν. Το έμαθα από το λογιστήριο και έπεσα από τα σύννεφα», εξηγεί.
Η αρχική του έκπληξη γρήγορα μετατράπηκε σε πίκρα, αλλά ούτε για μια στιγμή δε σκέφτηκε να τα παρατήσει. «Ψάχνω στις αγγελίες των εφημερίδων, ψάχνω στις προκηρύξεις, ρωτώ γνωστούς και φίλους. Τι άλλο να κάνω;», αναρωτιέται.
Το μόνο που τον ανησυχεί είναι η ηλικία του, αφού για ορισμένους εργοδότες η πρόσληψή του είναι σχετικά ακριβή υπόθεση. «Σίγουρα, κάποιοι θα κοιτάξουν το κόστος και θα προτιμήσουν τους αλλοδαπούς που έχουν φτηνά μεροκάματα. Αλλά σε αυτόν τον κλάδο μετράει η προϋπηρεσία, μετράει και το μεράκι. Γι' αυτό πιστεύω ότι θα καταφέρω να βρω δουλειά», δηλώνει με αισιοδοξία.
«Νιώθω εγκλωβισμένη»
Σε λιγότερες από τρεις εβδομάδες λήγει η σύμβαση τετράωρης απασχόλησης της 34χρονης Μαρίας Λιάρου, κι έτσι ένα ακόμη νούμερο θα προστεθεί στον αριθμό των ανέργων της Θεσσαλονίκης. Βέβαια, η ανεργία δεν είναι μία άγνωστη λέξη για την κ. Λιάρου, η οποία εργαζόταν για χρόνια στη Βαλκάν Εξπόρτ. «Απολύθηκα και για οκτώ ολόκληρους μήνες αναζητούσα δουλειά. Χτύπησα όλες τις πόρτες, αλλά παντού η απάντηση ήταν η ίδια. ''Εδώ κινδυνεύουμε να κλείσουμε, προσλήψεις θα κάνουμε;'', μου έλεγαν οι ιδιοκτήτες», αναφέρει.
Καθώς έχει χάσει τον άντρα της και δεν έχει κανένα άλλο εισόδημα, δίνει αγώνα καθημερινά για τις ανάγκες τις δικές της και των δυο παιδιών της. «Ευτυχώς με βοηθάει οικονομικά ο αδερφός μου, αλλά πόσο να αντέξει κι αυτός; Ακόμη χρωστάω χρήματα για τα περσινά φροντιστήρια των παιδιών μου», μας λέει.
Αυτή είναι και η μόνη της αγωνία: το μέλλον των δύο παιδιών της. «Στενοχωριέμαι αφάνταστα και αγωνιώ για το μέλλον. Δε φοβάμαι την πολλή δουλειά, αλλά νιώθω εγκλωβισμένη», συμπληρώνει. Ονειρα για τον εαυτό της αποφεύγει να κάνει. Αλλωστε, όπως καταλήγει, τι όνειρα μπορεί να κάνει κάποιος που έχει ετήσιο εισόδημα 8.000 ευρώ;
«Με στενοχωρεί που δεν μπορώ να προσφέρω»
Μετά 37 ολόκληρα χρόνια πάνω στις σκαλωσιές των οικοδομών, η ζωή του Δημήτρη Γιαννόπουλου άλλαξε απότομα, πριν από 1,5 χρόνο, όταν έμεινε χωρίς δουλειά. Τώρα, εξακολουθεί να ξυπνάει στις 6 το πρωί αλλά πλέον δεν τον περιμένει κανένας στην οικοδομή. «Τους πρώτους μήνες είχα το ταμείο ανεργίας, αλλά μετά σταμάτησε κι αυτό. Ούτως ή άλλως, τι να σου κάνουν 484 ευρώ, όταν έχεις δύο παιδιά να μεγαλώσεις;», αναρωτιέται.
Εδώ κι ενάμιση χρόνο ψάχνει για δουλειά στις εφημερίδες, ρωτάει γνωστούς και φίλους, αλλά μάταια. Σε δύο χρόνια συμπληρώνει τα όρια ηλικίας και θα έχει τη δυνατότητα να βγει στη σύνταξη, παρ΄όλα αυτά, όπως λέει, η πίκρα του παραμένει. «Το μόνο που με στεναχωρεί είναι το ότι δεν μπορώ να προσφέρω στην οικογένειά μου. Μόνο αυτό», καταλήγει.
